هوا بد استتو با کدام باد میروی؟چه ابر تيرهای گرفته سينهی تو راکه با هزار سال بارش شبانه روز همدل تو وا نمیشود.زمان بیکرانه راتو با شمار گام عمر ما مسنجبه پای او دمیست اين درنگ درد و رنج.به سان رو

در سرزمینی که مرگپایانِ رنج هاستهرگز هیچکس تابوتِ عشق رابر شانه های من نخواهد دید ..

تو نیستیبهانه های کوچکِ خوشبختی نیستندتو نیستیمن نیستم_در نبودِ تو _لبخندهای کاغذی آلبومغرق شدنددر بارانِ بی دریغِ اشکتا سپاس گزارِ تو باشمکه به اندازه ی یک غریق نجاتِ غریبهتلاش نکردیبرای گرفتنِ مناز

به خاطر تو از تمام خوابها و خیابانهای جهان گذشتم ...بگو در پس کدامین چراغ روشن ایستاده ای تا شب را با خودم بیاورم ؟!...

من عریانم، عریانم، عریانممثل سکوتهای میان کلام های محبت عریانمو زخم های من همه از عشق استاز عشق، عشق، عشق.من این جزیره سرگردان رااز انقلاب اقیانوسو انفجار کوه گذر داده ام...

چه هوا صاف باشدچه نباشدجمعه روزی ست کهاز طلوع تا غروبشتنگی نفس دارم

انچنان هوایم رادر برگرفته ایز عطرحضوربی بدیل خویشکه نهمجال فکر استنه مجال اندوههر چه هستتوتوتوست

خواستن همیشه توانستن نیست من تو را می خواستم، توانستم؟لب داشتم، بوسه خواستم، توانستم؟دست داشتم، آغوش،توانستم؟گاهی خواستن توان نداردزورش به رفتن، نبودن، نیست شدن نمی رسد که نمی رسد!او هم که گفته کوه را

بدخویی خویش و نزدیک را از انسان دورمی کند و بیگانه را از او بیزارمینمایدنکوهیده باشد گرت خلق و خوی چنان کاید ازسوی گندآب بویکنی خویش و بیگانه از خویش دور توتنهاشوی گاه سوک و سرور

بغضی گرفته راه گلویم به انتظارخواهم ببارم همچو باران بیقراردشوار زندگی بر من در سکوت محضدعا کنم سقف بر سرم شود آوار

یه وقتایی هستنه گریه کردن آرومت میکنه نه نفس عمیقنه یه لیوان آب سرد نه داد زدنﻳﻪ ﻭﻗﺘﺎﻳــــــــي ﻫﺴـــــﺖ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ نیاز داریبرای همیشه نباشیﻫﻤﻴﻦ ….!!

غم و دردم که ریشه کرده دردم چو بی تابم در این ویرانه هردمقرارم نیست همه روزو همه شببسان آن درختی خشک و زردم چارتر 724چارتر

باید آن شبهای مردنیو کمسو راتجربه کرده باشینمِ اندوهبارانِ شرجیخفه در آوایی مرموزآمیخته با بوی تند فقر ما مثل عنکبوتهای بیتجربهی کوچکتارهایی از کلمه میتنیدیمبه دور خودبه دور شببه دور درخت خوشعط